Er zijn geen officiële cijfers mbt het aantal mensen met DS in Peru, echter het is duidelijk dat het om een aanzienlijk aantal gaat. Degenen in de armste gebieden hebben het over het algemeen het zwaarst.


Hoewel we wel naar op zoek zijn gegaan, zijn er ook in Celendín geen goede cijfers bekend over net aantal mensen met Downsyndroom. Er zijn globale tellingen gedaan door mensen die naar de dorpjes toe gegaan zijn en de gevallen genoteerd hebben. We hebben slechts een heel klein deel daarvan kunnen achterhalen. En daarbij is het bovendien vrijwel nooit aangegeven wanneer het om Downsydroom gaat, in de omschrijving is bijna alleen mentale handicap of mentale achterstand aangegeven.

Er is geen enkele officiële instelling in Peru die gespecialiseerd is in de behandeling begeleiding ondersteuning van mensen met Downsyndroom (zoals in NL bijvoorbeeld de Downpolis of een stichting vergelijkbaar aan de SDS. De organisaties die er zijn richten zich over het algemeen op gehandicapten in het algemeen of gaan uit van een willekeurige groepering, bovendien is het merendeel gericht op Lima.

We hebben sinds 2011 contact met de stichting FamilyDown. Een organisatie gericht op Lima, maar met vrijwel dezelfde doelstellingen. We hopen in de nabije toekomst te kunnen bekijken in hoeverre we met hen kunnen samenwerken.

Er is in Peru nog steeds te weinig kennis over Downsyndroom. In de maatschappij in het algemeen zowel als bij de betrokken families. Of foutieve opvattingen kennis, die in juist voor een negatieve invloed op de ontwikkeling van mensen met DS kan zorgen.

Daarnaast is mede op initiatief van FamilyDown in mei 2011 een overkoepelende (landelijke) organisatie opgericht, waarin men de stichtingen organisaties projecten gericht op mentale handicaps (naast DS ook bijvoorbeeld autisme) bijeen wil brengen om samen sterker te staan bijvoorbeeld voor het vragen van aandacht in de politiek. Proyecto Yannick heeft zich daarbij aangesloten (COPEDIME).

Er zijn geen normen richtlijnen vastgesteld mbt de gezondheid onderwijs en of werk, alles wordt willekeurig gedaan.

Er zijn vrijwel geen publieke centra waar kinderen mensen met Downsyndroom terecht kunnen, niet landelijk en nog veel minder in Celendín en omgeving, daar is eenvoudig weg helemaal niets. Privé therapie n zijn er kostbaar en voor de grote groep daardoor onbereikbaar.

Integratie in het onderwijs staat nog in de kinderschoenen, integratie op de arbeidsmarkt komt in de grote steden aan de kust af en toe voor, maar heeft nog een heel lange weg te gaan.

Een van de grootse problemen is het gebrek aan (juiste) informatie, emotionele ondersteuning, programma's zoals early stimulation, maar ook medische programma's.